Thursday, April 14, 2011

தமிழில் என் முதல் பதிவு

நான் பலரிடம் கேட்க நினைக்கும் கேள்வி இது - நீங்கள் எந்த மொழியில் சிந்திக்கிறீர்கள் ? ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தாய் மொழியில் தான் 90 சதவீதம் சிந்திக்கிறார்கள் என்று ஒரு கருத்து உண்டு . ஆனால் நான் பாதி நேரம் என்னுடைய தாய் மொழியில்லாத ஆங்கிலத்தில் தான் சிந்திப்பேன் . ஏன் அப்படி என்ற கேள்விக்கு என்னிடம் பதில் கிடையாது . மீதி பாதி நேரம் என் தாய் மொழியிலும் சிந்திக்கிறேன். என்னைப் பொருத்த வரைக்கும் அது போதும் . எந்த மொழியில் சிந்தித்தால் என்ன ? சிந்தனை நன்றாக இருக்கும் வரை . என்னுடைய தமிழ் உச்சரிப்பைக் கேட்டு எத்தனையோ பேர் என்னை கிண்டல் செய்ததுண்டு ; ஏன், நான் தமிழில் தான் பேசுகிறேனா என்று கூட கேட்டதுண்டு . அப்படி கேலி செய்த சிலர் நான் ஆங்கிலதில் நன்றாக பேசுகிறேன் என்று சொல்லுவது உண்டு . எது எப்படி ஆக இருந்தாலும் சரி - நான் தமிழில் எழுத காரணம் , என்னால் எந்த மொழியிலும் என்னுடைய கருத்துக்களை சொல்ல முடியும் என்பதை எனக்கு நானே சொல்லிகொள்வதற்கு தான் . தமிழில் நான் எழுதும் போது தான் தெரிகிறது , இந்த மொழியில் நான் எவ்வளவு பின்தங்கி இருக்கிறேன் என்பது . என் தாய் மொழியில் நான் எழுத ஆங்கில எழுத்தக்களைப் பயன் படுத்த வேண்டி இருக்கிறது . அதற்கு அப்புறம் , ஏதோ ஒரு மொழி மாற்று கருவியின் துணைக் கொண்டு தமிழ் வடிவத்திற்குக் கொண்டு வருகிறேன் . இதில் எத்தனை எழுத்துப் பிழை , எத்தனை சொற் பிழை !! என்னுடைய இந்த புதிய முயற்சியைப் படிக்கும் அனைவருக்கும் எனது சிறு வேண்டுகோள் - என் பிழைகளை மன்னித்து , அதைத் திருத்தி கொள்ள எனக்கு கண்டிப்பாக உதவ வேண்டும் என்பது தான் .

சரி இன்று நான் எழுத போவது என்ன ? நான் படித்த தமிழ் புத்தகங்களைப் பற்றி . கடந்த 1 வாரத்தில் நான் 2 தமிழ் புதினங்களைப் படித்து முடித்து விட்டேன். தமிழில் வாசிப்பது இது முதல் முறை அல்ல! ஏற்கனவே ஒரு முறை வீட்டில் பொழுது போகாமல் இருந்த பொது அம்மாவின் புத்தகங்களில் இருந்து - யாரும் யாருடனும் இல்லை என்ற அற்புதமான படைப்பை ரசித்திருக்கிறேன் . நடந்து முடிந்த புத்தக கண் காட்சியில் புகழ் பெற்ற தமிழ் எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் புத்தகங்கள் சிலவற்றை வாங்கினேன் . இங்கு துபாய் வரை அதை சுமந்து வந்திருப்பது வீணாகவே இல்லை. அதில் ஒன்று - பெண் இயந்திரம் , மற்றொன்று - நில்லுங்கள் ராஜாவே . அவரது எழுத்தை பற்றியோ , இல்லது அவரது புலமை பற்றியோ பேச எனக்கு வயதும் கிடையாது அனுபவமும் பத்து . நான் ரசித்ததை மட்டும் இங்கே பதிவிட விரும்பிகிறேன்.

பெண் இயந்திரம் :
இந்த புத்தகம் வெளி வந்து ஏறக்குறைய 25 வருடங்கள் இருக்கும் என்று நினைக்கிறன் . ஆனால் அன்றைக்கு நடந்த அதே சம்பவங்கள் இன்றும் பல பெண்களின் வாழ்கையில் நடக்கிறது என்று நினைக்கும் பொது என்னால் இந்த உலகத்தில் மாற்றம் என்பது நடக்கிறது என்று நம்ப முடியவில்லை. எத்தனை நாள் தான் இந்த பெண்ணின் வாழ்கை போராட்டத்தை பற்றி எழுத்தாளர்கள் எழுதினாலும் , அவள் படும் பாட்டை சொல்ல இந்த நூற்றாண்டு மட்டும் அல்ல ஆயிரம் நூற்றாண்டும் போதாது என்பது தான் நிஜம் . இயந்திரமாக மாற்றப்படும் பெண் தன்னுடைய வாழ்கையை தானே செதுகவது , அதில் அவள் நேரிடும் தடன்கங்கள் எல்லாத்தையும் சுஜாதா அவர்கள் உணர்வு பூர்வமாக நமக்கு தந்திருக்கிறார் . கடையின் இறுதி வரிகளை படிக்கும் பொது , என் கண்களில் கண்ணீர் வர விலை என்றாலும் , என் மனதால் நான் அழுதேன் . ஒரு நாள் முழுதும் மனம் மிகவும் அலை பாய்ந்தது . சோகத்தில் அம்மாவிடம் புலம்பினேன் , பிறகு எப்போதும் போல இதுவும் கடந்து போகும் என்று மனதை தேதி கொண்டு அடுத்த புத்தகத்தை எடுத்தேன் .

நில்லுங்கள் ராஜாவே :
இந்த புத்தகத்தை படிக்க எனக்கு ஏறக்குறைய 3 நாட்கள் ஆனது -- நேரங்களில் சொல்ல வேண்டும் ஆனால் 3 மணி நேரம் . தமிழில் நான் படிக்கும் மூன்றாவது புத்தகம் இது . இந்த வேகத்தில் படித்தேன் என்றான் , சுஜாதாவின் எழுத்து எனக்கு மிகவும் பழக்கப்பட்ட எழுத்து என்று தான் சொல்ல வேண்டும் . இன்று ஆங்கில கதைகளை படிக்கும் போது கூட நான் அகராதியை பயன் படுத்துவது இல்லை . ஆனால் சுஜாதா பயன் படுத்தும் ஓரிரு ஆங்கில வார்த்தைகளை நான் புரிந்து கொள்ள அகராதியை தேடுகிறேன் . ஒரு மனோதத்துவ கதை இது - ஒரு மனிதனை யாராலும் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை . தன்னை தான் என்று அவன் நிரூபிக்க அவனிடம் ஒரு ஆதாரமும் இல்லை . அதை தேடி அலைகிறான் . அவன் சொல்வது பொய் என்பதற்கு ஆதாரம் இல்லை . அவன் நிஜம் சொல்கிறான் என்றால் அதை நம்ப யாரும் இல்லை . அவனை பைத்தியம் இல்லை என்று மருத்துவர் சான்றிதழ் கொடுத்து விடுகிறார் . ஆனால் அவருக்கு ஏன் இவன் இப்படி நடந்து கொள்கிறான் என்று ஒரு சந்தேகம் எழுகிறது . சுஜாதாவின் புகழ் - கணேஷ் வசந்த் இருவரையும் மருத்துவர் கூப்பிட்டு விடுகிறார். இந்த முடிச்சை அவிழ்க்க முயலும் போது , திடுக்கிடும் ஒரு தகவல் தெரிகிறது . கடைசியில் அவன் தனது அடையாளத்தை பெற்றானா ? மற்றும் எழும் பல கேள்விகளுக்கு எளிதில் புரியும் வாறு , மிகவும் யதார்தக்மாக பதில் சொல்லிருக்கிறார் சுஜாதா. படித்து முடிக்கும் பொது மனதில் ஒரு திருப்தி . ஆனால் நேரம் தான் மிகவும் ஆகி விட்டது . தூங்க வேண்டும் . காலையில் அலுவலகத்திற்கும் செல்ல வேண்டும் . அதனால நேற்று இரவு கதையை மீண்டும் மனதில் ஓட்டி பார்க்க முடியவில்லை . என்றும் என் நினைவில் இருக்க இன்று எழுதி விட்டேன் என்னுடைய இந்த வலைபக்கத்தில்.
இத மாதிரி நிறைய படிக்க வேண்டும் . நிறைய தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற இச்சையுடன் எனது முதல் தமிழ் முயற்சியை இத்துடன் நிறுத்தி கொள்கிறேன் . எப்படி இருக்கிறது என்று படிப்பவர்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

Wednesday, April 13, 2011

Missing my way!!

Today for the second time, I got delayed by an hour to reach my destined place in Dubai.

The first time was on my first day in Dubai in the evening when I had to return back to my hotel from office. First day morning was smooth. I had a few people known to me who had kindly directed me how to get to office. So in the evening too I had waited for that kind friend to help me out. Unfortunately I couldnot find her. Neither I had my mobile number activated nor I could do a call to her from anywhere. I had two options infront of me - wait till the person come back or hop into a taxi. The second option looked less time wasting and little exciting. Hence walked out of the office and then waited for the taxi. None of the taxis stopped. I was wondering if I am waiting at the wrong place for the taxis. So I crossed the street and waited at the opposite side. Still none of them stopped. Later on I came to know that the timing when I had waited for the taxi was closing hours for a particular shift. A kind lady at the bus stop advised me to cross the road and go near the Metro station where I the taxis may stop. Ok, so now I need to find where is the Metro station? It was just infront of my office, but I didnot see that the other day. Hence walked walked unnecessarily taking a round about way for 20 minutes and reached the station. Again the same - none of the taxis stopped. It was already 45 minutes from the time I stepped out of office. I was cursing all my stars and was looking dumb in a new land waiting for some soul to pick me up. The kind soul finally reached. Thanking my stars again, I hopped into it and gave him my address. When I had relaxed a bit in the taxi - the next alarm rang. It seems there is so hotels in the same name. What an ill-luck!! I asked him to drop me at the hotel which he knows. I was sure that the two hotels would be of the same management and the hotel staff would help me in reaching my right hotel. My intuition was right and I reached my room after nearly one and half hour from the office, which usually takes just 10 minutes :).

And today it is the second day. I had missed my office bus owing to my extended sleep hours. Instead of taking a taxi, I took the RTA bus which took me on a day of sight seeing in Dubai. I know the shortest route from my home to my office. I am also aware that the RTA buses take a longer route. But today it was too much. The bus stops at all places in both sides of the road {Note both sides coz they take U turns after U turns to let me know what is there in both sides of the road} in all the areas near my home as well as near my office. This way in the morning - I was sight seeing the Consulate offices in Dubai, the unbuilt flyovers, the unopened Metros and so many new roads to office. At the end the surprise was the bus didnot take the final road to my office. Instead it just bypassed it and stopped 2 km away from it. I had to walk all the way back to office and this all took me 1 complete hour of ride in Dubai on a beautiful drizzling morning. Thankfully my mp3player had power and the long trip didn't make my empty stomach to fall sick after all those u-turns. One first thing which brings me smile even after a delayed morning is the beautiful pink & purple flowers laid all along the footpaths in Dubai. The fresh flowers can cheer you up very well plus the sound of small small birds coming from no where. Nature has its own way of bringing peace to your life, only if you wish the Nature to disturb you. Now I am happier if I dont find my route, rather I wish to explore new routes and new paths and experience new and lively days rather than the monotonous way of life.

Tuesday, April 5, 2011

A twist again!!

Three months back on the eve of Christmas when I landed on the city of Chennai, I had relaxed so much thinking that my life atleast for the next 1 year is going to be little same and i didnot expect any kind of surprises nor any more expectations from life. Coz I was very sure that expectation will ultimately lead to some or the other slight frustrations. So as usual I was content with what I had got and was happy. There passed one month so well that I got slowly settled down, adjusted to the new office as well as personal atmosphere around me. Then came the knock at my office door giving me an opportunity to travel abroad (UAE), which I had requested some 6 months back in Hyderabad. The excitement and the euphoria in life started again with me packing my bags and leaving the country for the first time.

Preparing to fly across borders happened in a spur of moment. Convincing family and surprising friends were done so fast that I would have definitely missed announcing my departure to many people out there. I hope they don't curse me whom I had missed. I could not recollect now what all I had planned and what all I missed before the travel. The first time travel to International terminal, first time filling up of immigrations forms, the time waited for the visa to get stamped, the midnight flight, the midnight landing on a totally new place, again immigration check, safely cuddling up in an alien land with the relaxation that I landed safely -- gosh the emotions I had gone through - it was just awesome to recollect now after nearly 20 days.

Now I am in this country of Oil in the work front. But I just feel like I am in India - the weather, the resources I get and the comfort with which I commute everyday. There is nothing much a big difference in my life - thanks to the country of comfort. The first thing what my friends had asked about Dubai - How is Dubai? How different is from India? Did you like India? Do you like Dubai more? I tell you all, I love my place - whereever I am. I can make any place comfortable to me. The process of making it comfortable just takes time. May be it took me one month to get peace and settled down in Chennai. Here it took me half a month - that's the difference. The difference and similarities - I shall come up with another post some day, though I don't find much.


I am just convincing myself that any change is better for my monotonous way of life. I met new people, made new friends, getting accustomed to new environment and now wishing for some dormant period and a ever smiling week :).